Tylko we Lwowie
„ I jeśli się zakochałeś we Lwowie, to w żaden sposób nie pozbędziesz się jego czarów i gdzie byś nie był, będziesz go nosił w swoim sercu, jak cudowny skarb”
Lwów jest miastem Wschodu i Zachodu, prawosławia i katolicyzmu, miastem tętniącym życiem i pachnącym goździkami. Nawet w zimowe dni i przysypany śniegiem oddaje swój niepowtarzalny klimat. Miasto, w którym skupiają się handel, przemysł i siła ducha mieszkańców jest sercem Ukrainy, a zarazem bodźcem do ambicji, honoru i pragnienia wolności. To właśnie pragnienie wolności dodaje sił mieszkańcom Lwowa w wielu trudnych momentach codziennej egzystencji.
Do tego niezwykłego miejsca dnia 12 lutego 2009r. wyruszyła delegacja z Ośrodka Szkolno- Wychowawczego. Wzięła w niej udział pani Dyrektor Elżbieta Maćko oraz 8 nauczycieli. Celem wyjazdu było podpisanie umowy o współpracy z lwowską Szkołą Specjalną nr 102. Oficjalne spotkanie z Dyrektorem Szkoły, panią Lubą Pawłowną , gronem pedagogicznym oraz przedstawicielami Kuratorium Oświaty odbyło się w miłej i przyjaznej atmosferze szacunku wzajemnej życzliwości. Na spotkaniu omówione zostały warunki wzajemnej współpracy. Szczególnie poruszające było wystąpienie pani Lesi z Kuratorium Oświaty we Lwowie, która nie kryła łez wzruszenia gdy przypomniała o wkładzie nas- Polaków w odzyskanie niepodległości przez naród ukraiński.Poznaliśmy specyfikę lwowskiej szkoły, jej zadania, zasady organizacji pracy, kierunki rozwoju. Główne płaszczyzny funkcjonowania obu szkół stały się tematem rozmów i analiz. Wymienialiśmy informacje na temat oferty edukacyjnej placówek, dzieliliśmy się wiedzą i umiejętnościami. Niezwykle ważnym doświadczeniem była możliwość uczestniczenia w zajęciach edukacyjnych. Mogliśmy zobaczyć jak pracują uczniowie na lekcjach języka ukraińskiego, matematyki, orientacji w terenie, muzyki i rytmiki, zajęciach praktycznych. Okazało się, że wiele nas łączy. Podobieństwo codziennej pracy pedagogów obu placówek jest dostrzegalne zarówno na lekcjach jak i zajęciach pozalekcyjnych. To co różni naszą szkołę od tej zza wschodniej granicy to jej model organizacyjny. Niezależnie od rodzaju i stopnia niepełnosprawności intelektualnej równolatkowie stanowią społeczność jednej klasy. Jest to niewątpliwym wyzwaniem dla ukraińskich nauczycieli, wymagającym niezwykłego zaangażowania i wyjątkowych kompetencji.
Szkoła Specjalna nr 102 mieści się w centrum Lwowa, w pięknym zabytkowym budynku pochodzącym z XIX wieku. Liczy 150 uczniów i 45 nauczycieli i wychowawców internatu.
Uderzająca jest ukraińska gościnność i życzliwość, typowa słowiańska mentalność i charakter bliski naszym sercom. Z łatwością nawiązaliśmy kontakt z lwowskimi oligofrenopedagogami. Otwartość i serdeczność naszych przyjaciół ze Wschodu towarzyszyła nam każdego dnia. Bardzo ważna dla obu stron była możliwość dialogu, wymiany informacji i dzielenia się doświadczeniami.
Zarówno szkoła, jej uczniowie, kadra pedagogiczna jak i atmosfera tego niezwykłego „ polskiego starego miasta”, wywarły na nas ogromne wrażenia. Ta niezwykła sentymentalna podróż ku przeszłości pozwoliła nam choć na kilka dni wrócić wspomnieniami do kart historii Polski i Ukrainy.
Błądząc brukowanymi uliczkami miasta przeplatanymi starymi szynami tramwajowymi, mogliśmy bliżej przyjrzeć się architekturze Lwowa. Jego monumentalnym budynkom i zabytkom triumfalnie górujących nad miastem. Mogliśmy poznać i poczuć ducha historii.
Odwiedziliśmy Cmentarz Łyczakowski, jedną z najstarszych nekropolii Europy, panteon polskiej chwały, miejsce spoczynku wybitnych polskich uczonych, artystów i młodych żołnierzy. Grobowce otulone płaszczem śniegu, położone na malowniczych wzgórzach wśród starego drzewostanu tworzącego szereg alei- wprawiały nas w zadumę. Wszak to tutaj spoczywają nasi wielcy rodacy.
Łez wzruszenia nie kryliśmy na Cmentarzu Orląt Lwowskich, młodych bohaterów poległych w walkach w latach 1918-1920. Zapaliwszy znicze złożyliśmy hołd poległym żołnierzom.
Przebogaty folklor Lwowa, wiele barwnych kultur dało się zauważyć spacerując ulicami miasta , zwiedzając liczne muzea, cerkwie, synagogi. Mieliśmy możliwość obcowania ze sztuką na spektaklu pt. „ Mojżesz” w Teatrze Narodowym im. S. Kruszelnickiej.
Nasz pobyt we Lwowie to nie tylko zdobyte doświadczenia i nowe umiejętności, ale także możliwość poznania jakże bliskiej nam kultury i zwyczajów panujących na Ukrainie. Na długo pozostaną w naszej pamięci chwile spędzone w sercu Ukrainy- we Lwowie.
„ I jeśli się zakochałeś we Lwowie, to w żaden sposób nie pozbędziesz się jego czarów i gdzie byś nie był, będziesz go nosił w swoim sercu, jak cudowny skarb”
Lwów jest miastem Wschodu i Zachodu, prawosławia i katolicyzmu, miastem tętniącym życiem i pachnącym goździkami. Nawet w zimowe dni i przysypany śniegiem oddaje swój niepowtarzalny klimat. Miasto, w którym skupiają się handel, przemysł i siła ducha mieszkańców jest sercem Ukrainy, a zarazem bodźcem do ambicji, honoru i pragnienia wolności. To właśnie pragnienie wolności dodaje sił mieszkańcom Lwowa w wielu trudnych momentach codziennej egzystencji.
Do tego niezwykłego miejsca dnia 12 lutego 2009r. wyruszyła delegacja z Ośrodka Szkolno- Wychowawczego. Wzięła w niej udział pani Dyrektor Elżbieta Maćko oraz 8 nauczycieli. Celem wyjazdu było podpisanie umowy o współpracy z lwowską Szkołą Specjalną nr 102. Oficjalne spotkanie z Dyrektorem Szkoły, panią Lubą Pawłowną , gronem pedagogicznym oraz przedstawicielami Kuratorium Oświaty odbyło się w miłej i przyjaznej atmosferze szacunku wzajemnej życzliwości. Na spotkaniu omówione zostały warunki wzajemnej współpracy. Szczególnie poruszające było wystąpienie pani Lesi z Kuratorium Oświaty we Lwowie, która nie kryła łez wzruszenia gdy przypomniała o wkładzie nas- Polaków w odzyskanie niepodległości przez naród ukraiński.Poznaliśmy specyfikę lwowskiej szkoły, jej zadania, zasady organizacji pracy, kierunki rozwoju. Główne płaszczyzny funkcjonowania obu szkół stały się tematem rozmów i analiz. Wymienialiśmy informacje na temat oferty edukacyjnej placówek, dzieliliśmy się wiedzą i umiejętnościami. Niezwykle ważnym doświadczeniem była możliwość uczestniczenia w zajęciach edukacyjnych. Mogliśmy zobaczyć jak pracują uczniowie na lekcjach języka ukraińskiego, matematyki, orientacji w terenie, muzyki i rytmiki, zajęciach praktycznych. Okazało się, że wiele nas łączy. Podobieństwo codziennej pracy pedagogów obu placówek jest dostrzegalne zarówno na lekcjach jak i zajęciach pozalekcyjnych. To co różni naszą szkołę od tej zza wschodniej granicy to jej model organizacyjny. Niezależnie od rodzaju i stopnia niepełnosprawności intelektualnej równolatkowie stanowią społeczność jednej klasy. Jest to niewątpliwym wyzwaniem dla ukraińskich nauczycieli, wymagającym niezwykłego zaangażowania i wyjątkowych kompetencji.
Szkoła Specjalna nr 102 mieści się w centrum Lwowa, w pięknym zabytkowym budynku pochodzącym z XIX wieku. Liczy 150 uczniów i 45 nauczycieli i wychowawców internatu.
Uderzająca jest ukraińska gościnność i życzliwość, typowa słowiańska mentalność i charakter bliski naszym sercom. Z łatwością nawiązaliśmy kontakt z lwowskimi oligofrenopedagogami. Otwartość i serdeczność naszych przyjaciół ze Wschodu towarzyszyła nam każdego dnia. Bardzo ważna dla obu stron była możliwość dialogu, wymiany informacji i dzielenia się doświadczeniami.
Zarówno szkoła, jej uczniowie, kadra pedagogiczna jak i atmosfera tego niezwykłego „ polskiego starego miasta”, wywarły na nas ogromne wrażenia. Ta niezwykła sentymentalna podróż ku przeszłości pozwoliła nam choć na kilka dni wrócić wspomnieniami do kart historii Polski i Ukrainy.
Błądząc brukowanymi uliczkami miasta przeplatanymi starymi szynami tramwajowymi, mogliśmy bliżej przyjrzeć się architekturze Lwowa. Jego monumentalnym budynkom i zabytkom triumfalnie górujących nad miastem. Mogliśmy poznać i poczuć ducha historii.
Odwiedziliśmy Cmentarz Łyczakowski, jedną z najstarszych nekropolii Europy, panteon polskiej chwały, miejsce spoczynku wybitnych polskich uczonych, artystów i młodych żołnierzy. Grobowce otulone płaszczem śniegu, położone na malowniczych wzgórzach wśród starego drzewostanu tworzącego szereg alei- wprawiały nas w zadumę. Wszak to tutaj spoczywają nasi wielcy rodacy.
Łez wzruszenia nie kryliśmy na Cmentarzu Orląt Lwowskich, młodych bohaterów poległych w walkach w latach 1918-1920. Zapaliwszy znicze złożyliśmy hołd poległym żołnierzom.
Przebogaty folklor Lwowa, wiele barwnych kultur dało się zauważyć spacerując ulicami miasta , zwiedzając liczne muzea, cerkwie, synagogi. Mieliśmy możliwość obcowania ze sztuką na spektaklu pt. „ Mojżesz” w Teatrze Narodowym im. S. Kruszelnickiej.
Nasz pobyt we Lwowie to nie tylko zdobyte doświadczenia i nowe umiejętności, ale także możliwość poznania jakże bliskiej nam kultury i zwyczajów panujących na Ukrainie. Na długo pozostaną w naszej pamięci chwile spędzone w sercu Ukrainy- we Lwowie.